Nastrój świąteczno/weekendowo/wieczorny. Ni to dół, ni to zmęczenie. Dziwny stan odrętwienia po wybuchu euforii. Smutek? Nie. Smutek mnie raczej nie dotyka, tak jak i żadne inne konkretne uczucie. To jest takie wszystko rozmyte. Żyję w sterylnym pomieszczeniu, gdzie każdy mój głos trafiając na ścianę zanika – nie pozostawia echa. Ambicje rosną. Jak zawsze. Ale tylko tam gdzie jest echo. Znacie mnie. Typowy baranek. Baranki lubią uwagę. Baranki lubią pochlebstwa. Baranki kochają krytykę. Krytyka przecież jest najsilniejszą wersją uwagi. A gdzie nie ma uwagi, tam zanika działanie. Idę spać. Jutro będę łapał echo tam gdzie go jest, aż nazbyt.

Tak jak obiecałem, strona wystartowała przed dziesiątym kwietnia. Jest prosta, pusta, ale z czasem się napełni… Nie mam wiele do napisania. Poza tym, że osiągam piękny stan równowagi balansując na ostrzu brzytwy.